Conversatie met jezelf
Door Tamara Bongers

Doe jij het wel eens? Jezelf kritisch bevragen? Terugkijken op bepaalde gebeurtenissen of situaties? Waarom heb je iets gedaan, of juist gelaten?
Vaak leven we in de waan van de dag. Men is druk, druk, druk en tijd voor reflectie: “ nee dat heb ik niet”.

Toch kan het wel in de spiegel kijken soms verrassende zaken opleveren. Kritische noten kraken doet pijn. Een gevoel dat we van nature het liefst vermijden. Maar wanneer je steeds in dezelfde situatie terecht komt, kan het dus handig zijn om de situatie eens vanuit verschillende hoeken te bekijken. Wat deed ik op dat moment? Wat voelde ik daarbij? Hoe zou ik dit op een andere manier kunnen aanpakken. Soms kan het perspectief veranderen bijdragen, oftewel wat zou ik in deze situatie aan een vriend(in) adviseren als het hem/haar zou overkomen?
Best vaak hoor ik van mensen in mijn omgeving, in het ziekenhuis of daarbuiten dat ze best wel weten wat ze zouden moeten doen om gezonder te leven. “Ja, ik zou minder moeten drinken, ik zou eerder naar bed moeten gaan of ik zou….” Vul maar in. En toch lukt het hen niet. Waarom niet? Vaak is het doel niet duidelijk genoeg.
Als je namelijk gemotiveerd bent om bijvoorbeeld een hardloopwedstrijd te gaan lopen en je hebt je schema uitgeprint weet je precies waar je naartoe aan het werken bent. Makkelijk te volgen en simpel af te kruisen. Bij gezonder leven is dit doel veel abstracter en is daarom ook veel lastiger invulling aan te geven. Wil dit zeggen dat dit dus niet haalbaar is? Nee, het vraagt enkel wat meer denkwerk. Maak je doel meer tastbaar en het gaat leven. Het mooie is, iets dat meer gaat leven, geeft energie waardoor het volhouden vanzelf makkelijker gaat. Wanneer je dan ook nog dit doel in haalbare stapjes op knipt, is succes bijna gegarandeerd. Een succes smaakt naar meer succes.
Zo sprak ik eerder iemand die een zeer matige conditie had en eigenlijk al van het loopje naar de brievenbus buiten adem was. Hij wist dat dit niet zo kon doorgaan, dan zou hij zijn kleinkind niet kunnen zien opgroeien. Het liefst zou hij als een trotse opa een balletje met zijn kleinkind willen trappen. Maar hoe dan? Dit werd zijn doel. Door geleidelijk meer te gaan bewegen, werkte hij aan zijn conditie en was hij uiteindelijk in staat om een half uur met zijn kleinkind op het veld te staan. Naast dat dit hem veel fysieke conditie had gekregen was hij ook gegroeid in zijn zelfvertrouwen. Het feit dat hij dit kon betekende dat hij meer kon doen waar hij zijn zinnen op zette; hij durfde weer dromen te maken!

Wat zou jij durven dromen maar is tot op heden nog niet gelukt?

Tamara Bongers

Tamara Bongers

Tamara is medisch verantwoordelijk voor de ontwikkeling van het ‘111’-project. Tamara Bongers, is werkzaam als klinisch geriater en tevens gepromoveerd in risicofactoren voor een arteriële trombose op jonge leeftijd.

Gerelateerd

Aandacht

Aandacht

De pilot van 111 ligt alweer even achter ons. Met plezier kijk ik terug naar de vele gesprekken die ik met deelnemers heb gevoerd. Vaak kreeg ik terug van deelnemers dat ze het...

Lees meer